Ένα από τα πιο θεραπευτικά στοιχεία στην ψυχοθεραπεία δεν είναι μόνο οι τεχνικές ή οι συμβουλές. Είναι η εμπειρία ότι κάποιος μπορεί πραγματικά να συνδεθεί με αυτό που βιώνουμε.

Η σύγχρονη νευροεπιστήμη δείχνει ότι η ενσυναίσθηση δεν είναι απλώς μια «καλή στάση» απέναντι στον άλλον. Είναι μια βαθιά βιολογική και συναισθηματική διαδικασία. Όταν αισθανόμαστε ότι ένας άνθρωπος μας ακούει ουσιαστικά, ο εγκέφαλος και το νευρικό μας σύστημα αρχίζουν σταδιακά να ρυθμίζονται διαφορετικά.

Μελέτες έχουν δείξει ότι κατά τη διάρκεια της ενσυναισθητικής σύνδεσης ενεργοποιούνται περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με την αναγνώριση συναισθημάτων, τη σωματική επίγνωση και την αίσθηση ασφάλειας. Αυτό εξηγεί γιατί πολλές φορές μέσα στην ψυχοθεραπεία δεν θεραπεύει μόνο το «τι λέγεται», αλλά και το πώς βιώνεται η σχέση.

Η ψυχοθεραπεία δεν στοχεύει απλώς στο να «αναλύσουμε» ένα πρόβλημα. Στοχεύει και στο να δημιουργηθεί ένας ασφαλής χώρος όπου το άτομο μπορεί να αρχίσει να κατανοεί βαθύτερα τον εσωτερικό του κόσμο χωρίς φόβο, ντροπή ή απόρριψη.

Παράλληλα, η έρευνα δείχνει ότι η συμπόνια , τόσο προς τον εαυτό όσο και προς τους άλλους, δεν είναι κάτι στατικό. Μπορεί να καλλιεργηθεί. Μέσα από τη θεραπευτική σχέση, πολλοί άνθρωποι αρχίζουν σταδιακά να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να αποκτούν μεγαλύτερη συναισθηματική επίγνωση και να σχετίζονται με τον εαυτό τους με λιγότερη αυστηρότητα και περισσότερη κατανόηση.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια της θεραπείας: να βιώσει κάποιος ότι μπορεί να είναι αυθεντικά ο εαυτός του μέσα σε μια σχέση χωρίς να χρειάζεται να κρύβει αυτό που αισθάνεται.