Η επίδραση της γονεϊκής συμπεριφοράς, ειδικότερα της μητέρας, φαίνεται επιδρά σημαντικά στη διαμόρφωση της ψυχολογικής ανάπτυξης των εφήβων.

Η εφηβεία είναι μια κρίσιμη αναπτυξιακή περίοδος που xαρακτηρίζεται από αυξημένη αυτογνωσία, σχηματισμό ταυτότητας και ψυχοκοινωνική ευαλωτότητα. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, η παρουσία θετικών προτύπων, ιδιαίτερα των γονέων, γίνεται ολοένα και πιο σημαντική.

Η γονική μοντελοποίηση μέσω συμπεριφορών στον τρόπο ζωής -συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής σε αθλήματα- μπορεί να διαμορφώσει τους προσανατολισμούς στόχων και την ψυχολογική ευεξία των εφήβων.

Η έρευνα που διεξήγαγα στο πλαίσιο της μεταπτυχιακής μου εργασίας ανέδειξε ενδιαφέροντα ευρήματα σχετικά με δείγμα 138 εφήβους από σχολεία της Αθήνας και της Πάτρας. Μετρήθηκαν η αυτοεκτίμηση, η ευεξία και ο τρόπος με τον οποίο οι έφηβοι προσεγγίζουν τους στόχους τους στο σχολείο. Χρησιμοποιήθηκαν δύο ψυχομετρικά εργαλεία: το ερωτηματολόγιο PALS για την αξιολόγηση του μαθησιακού προσανατολισμού (Midgley et al., 2000) και το Berne Questionnaire για την υποκειμενική ευεξία και αυτοεκτίμηση (Grob et al., 1991).

Το εντυπωσιακό; Όσοι έφηβοι είχαν μητέρες που συμμετείχαν ενεργά σε αθλητικές δραστηριότητες εμφάνιζαν υψηλότερη αυτοεκτίμηση, περισσότερη εσωτερική ικανοποίηση και λιγότερο άγχος αποτυχίας.

Η σωματική δραστηριότητα της μητέρας δεν ενισχύει μόνο τη δική της ευεξία, αλλά και την ψυχολογική ανθεκτικότητα των παιδιών της.

Μερικές φορές, το πρότυπο που δίνουμε με τη ζωή μας λέει περισσότερα απ’ ό,τι χίλιες συμβουλές.