MSc Φωκιανού Αναστασία

Πιστεύω στον ασφαλή χώρο – όχι μόνο ως φυσικό δωμάτιο, αλλά ως ψυχική εμπειρία: ένα σημείο όπου δεν είσαι “αντικείμενο ανάλυσης”, αλλά συνομιλητής, πρόσωπο, συνδημιουργός του νοήματος.

Είμαι απόφοιτη του ΕΚΠΑ, με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στη Σχολική Ψυχολογία και την Ειδική Αγωγή. Συμπληρωματικά, είμαι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στη Συστημική Ψυχοθεραπεία από το UCLan και είμαι εγγεγραμμένο μέλος ψυχοθεραπευτών του BACP (British Association for Counselling and Psychotherapy).

Παράλληλα, έχω συμμετάσχει σε πληθώρα επιμορφωτικών σεμιναρίων σε θέματα ενηλίκων, εφήβων, αναπηρίας, σεξουαλικής αγωγής και συμβουλευτικής.

Παράλληλα, η αθλητική μου πορεία έχει διαμορφώσει βαθιά την αντίληψη για την ψυχική ανθεκτικότητα, την αυτορρύθμιση, τη διαχείριση πίεσης, και την έννοια της συν-λειτουργίας μέσα σε οργανωμένα ανοιχτά ή κλειστά συστήματα.

Όλα αυτά εισέρχονται με ουσιαστικό τρόπο στη συστημική μου ματιά, ειδικά όταν δουλεύω με άτομα που αντιμετωπίζουν θέματα επίδοσης σε απαιτητικά περιβάλλοντα.

Η ερευνητική μου δραστηριότητα εστιάζει στην ψυχική ευεξία, τα κίνητρα και τη θεραπευτική πράξη, με έμφαση τόσο στις ποσοτικές όσο και στις ποιοτικές μεθοδολογίες.

Στο πλαίσιο του πρώτου μου ερευνητικού έργου (ΕΚΠΑ), μελέτησα τη σχέση μεταξύ της αθλητικής συμμετοχής, της γονικής εμπλοκής και της υποκειμενικής ευημερίας των εφήβων. Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτική ανάλυση και ανέδειξε συσχετίσεις ανάμεσα στη συστηματική άθληση, τη μαθητοκεντρική στοχοθεσία και την ψυχολογική ανθεκτικότητα.

Η δεύτερη μελέτη μου (UCLan) ακολουθεί ποιοτική ερμηνευτική φαινομενολογική προσέγγιση (IPA) και διερευνά πώς οι συστημικοί ψυχοθεραπευτές βιώνουν τη θεραπευτική διαδικασία και πώς κατανοούν τους παράγοντες που συνδέονται με το επαγγελματικό burnout. Συλλέγοντας προσωπικές αφηγήσεις και αναλύοντας τις εμπειρίες τους, στόχος είναι να αναδειχθούν όχι μόνο οι κίνδυνοι εξουθένωσης αλλά και οι προστατευτικοί μηχανισμοί εντός της θεραπευτικής σχέσης.

Οι δύο αυτές μελέτες αντικατοπτρίζουν το διπλό μου ενδιαφέρον για τη συστημική κατανόηση της ψυχικής λειτουργίας και την εμπειρική τεκμηρίωση ψυχολογικών φαινομένων μέσα σε διαφορετικά περιβάλλοντα — σχολείο, οικογένεια, θεραπευτική σχέση, αθλητισμός.

Μαζί εξερευνούμε πώς αυτά τα περιβάλλοντα και οι δυναμικές τους επηρεάζουν τον τρόπο που κάποιος σκέφτεται, νιώθει και σχετίζεται.

Η ψυχοθεραπευτική διαδικασία προσεγγίζεται όχι ως επιδιόρθωση ενός «προβλήματος», αλλά ως εξερεύνηση νοήματος μέσα από το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται η εμπειρία. Στο επίκεντρο βρίσκονται τα συστήματα στα οποία ανήκει το άτομο όπως η οικογένεια, το σχολείο, το επαγγελματικό περιβάλλον, τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και το ίδιο το σώμα μας ως φορέας μνήμης και ταυτότητας.

Κεντρική θεωρητική αναφορά αποτελεί το οικοσυστημικό μοντέλο του Bronfenbrenner, σύμφωνα με το οποίο η ψυχολογική ανάπτυξη και η ταυτότητα του ατόμου επηρεάζονται από αλληλεπιδρώντα συστήματα: από το άμεσο μικροσύστημα (άτομο, οικογένεια, σχολείο) έως το μακροσύστημα (κοινωνικές αξίες,στάσεις, θεσμοί, πολιτισμός).

Το άτομο αντιμετωπίζεται όχι αποκομμένο από τα περιβάλλοντά του, αλλά ως ενεργό μέλος αυτών, που αλληλεπιδρά και επηρεάζεται από πολλαπλά επίπεδα πραγματικότητας.. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αναγνώριση μοτίβων, ρόλων, συμβολικών φορτίων και τρόπων συσχέτισης που αναπαράγονται διαγενεακά ή επηρεάζονται από πολιτισμικά και ιστορικά πλαίσια.

Ο θεραπευτικός χώρος λειτουργεί ως πεδίο ανακατασκευής και επανανοηματοδότησης της εμπειρίας, χωρίς βιασύνη για “λύσεις”, αλλά με προτεραιότητα τη σύνδεση, τη συνοχή και την ενσυνείδητη αλλαγή.

Η θεραπεία είναι πάνω απ’ όλα μια σχέση. Μια συνάντηση δύο ανθρώπων μέσα σε έναν χώρο που χωρά και αντέχει. Ερωτήματα, αντιφάσεις, σιωπές, επανεκκινήσεις. Εκεί όπου δεν αναζητούμε απλώς “λύσεις”, αλλά δημιουργούμε έναν τρόπο να υπάρχουμε με περισσότερη κατανόηση και λιγότερο βάρος.